Uzależnienie fizyczne objawia się min. zwiększeniem tolerancji na alkohol. Oznacza to, że, osoba uzależniona musi popijać coraz więcej dla uzyskania tych samych efektów. W ostatnich fazach uzależnienia tolerancja zwykle spada. Innym charakterystycznym objawem uzależnienia fizycznego jest Alkoholowy Zespół Abstynencyjny występujący przy zmniejszeniu dawki wypijanego alkoholu lub odstawieniu. Pojawiają się bardzo przykre objawy-niepokój i impulsywność, dreszcze i drżenie kończyn, skurcze mięśniowe, poty, nudności, a nawet zaburzenia psychiczne i majaczenia. Osoba uzależniona stara się szybko usunąć te cierpienia przy pomocy alkoholu.

Alkoholowy Zespół Abstynencyjny ludzi postrzega alkoholizm w kategoriach słabości charakteru, grzechu lub braku silnej woli. Nie dostrzegają oni potrzeby terapii alkoholików. Stały jest również Alkoholowy Zespół Abstynencyjny także Alkoholowy Zespół Abstynencyjny też pogląd, że gdyby nie chciał to by nie pił Jest to jednak, jak wiele innych chorób, choroba niezawiniona. Rozwija się podstępnie, najczęściej bez świadomości uzależnionego. Nikt nie decyduje się zostać alkoholikiem. Zmiany, jakie zachodzą w psychice osoby uzależnionej nie pozwalają jej dostrzec rozmiaru ubytków spowodowanych piciem. Tak jak inne choroby alkoholizm ma swoją definicję, numer statystyczny i objawy. Poza musem picia, wzrostem tolerancji i objawami zespołu abstynencyjnego należą do nich także: ograniczenia w kontrolowaniu czasu zaczynania i kończenia picia oraz zażywanej ilości, stopniowe rezygnowanie z alternatywnych zajęć i zadań oraz picie mimo dowodów destrukcyjności zbyt dużego spożycia alkoholu.

Start uzależnienia jest trudny do rozpoznania, ponieważ granica między piciem ze znajomymi, a uzależnieniem w pierwszej fazie jest bardzo płynna. Są jednak symptomy, które dotyczą większości osób uzależnionych i ich wystąpienie powinno być niebagatelnym ostrzeżeniem. Jednym z nich są tak zwane palimpsesty, czyli pauzy w życiorysie, urwany film. Kolejnym jest klinowanie, czyli likwidowanie ujemnych skutków picia alkoholu. Pisząc o wzroście uzależnienia można wyróżnić trzy fazy progresu uzależnienia: alarmującą, krytyczną i chroniczną. Czas trwania każdej z nich bywa bardzo różny i zależy od wielu powodów i uwarunkowań dotyczących konkretnej osoby. Jest to jednak choroba postępująca i nieuchronnie prowadzi do zniszczeń we wszystkich głównych sferach życia.

Pomimo iż każdy z nas jest inny, to przebieg tej słabości jest wielce zbieżny u wszystkich osób nią dotkniętych. Nieleczony alkoholizm jest schorzeniem zagrażającą życiu. Skróca on życie standardowo o 10-15 lat u osób niepodejmujących kuracji. Alkoholicy kończą życie często z przyczyny chorób będących efektem dużego spożycia alkoholu lub giną katastrofalnie w katastrofach komunikacyjnych, w skutek niebezpiecznych zachowań czy samobójstwa. Jest to również choroba chroniczna - czyli nieuleczalna. Można tylko zastopować jej rozwój. Stąd też nazwa trzeźwiejącego alkoholika, nie wyleczonego.

Meritum przypadłości alkoholowej jest uzależnienie mentalne i fizyczne od środka odmieniającego świadomość, jakim jest alkohol. Uzależnienie emocjonalne ukazuje się potrzebą lub wręcz presją alkoholizowania się dla pozyskania wspanialszego humoru bądź doznania ulgi w nieprzyjemnych kondycjach psychicznych.

Alkoholizm jest schorzeniem pierwotnym. Oznacza to, że, jest motywem niemałej ilości innych chorób, zaburzeń i trudności emocjonalnych. Kryterium rozwiązania tych dolegliwości jest zrezygnowanie z alkoholu. Drugoplanowym wymaganiem zmiany poziomu bytu osoby uzależnionej jest psychoterapia nałogu. Jej następstwem bywają głębokie i stałe przemiany w dużej ilości najważniejszych dziedzinach bytu człowieka. Powinny one dotyczyć nastawienia, mniemania, stawek, zdolności, zachowań, relacji międzyludzkich, przeżywania i odczuwania oraz analizowania. Niezbędna do tego jest profesjonalna pomoc medyczna i terapeutyczna.

Najlepszym prawidłowym nastawieniem do choroby alkoholowej jest całościowe leczenie. Dzięki niemu osoba uzależniona ma szansę nauczyć się funkcjonowania we wszystkich etapach życia bez alkoholu. Powinno ono zaczynać się detoksykacją, czyli odtruciem organizmu pod opieką doświadczonego personelu. W dalszej kolejności musi się rozpocząć szeroko zakrojone oddziaływania terapeutyczne. Najlepsze rezultaty daje skojarzenie zbiorowej terapii uzależnienia, terapii osobnej, nauki oraz częstego uczestnictwa w ekipach pomocowych na przykład Wspólnoty AA. Mimo iż alkoholizm jest słabością nieuleczalną i chroniczną odpowiednia kuracja pozwala na wstrzymanie ekspansji schorzenia i zdecydowaną poprawę jakości egzystencji.