Zespół bolesnego pęcherza / śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego jest wbrew powszechnym opiniom chorobą występującą dosyć często. Dane epidemiologiczne (badanie Milsoma z 2001 roku) wykazały występowanie PBS/IC na poziomie (średnio) na 16,6% populacji w wieku powyżej 40 roku życia (kobiety 17,4%, mężczyźni 15,6%). Badania przeprowadzone przez amerykanów i finów w ciągu ostatnich 30 lat wskazują stałą tendencję do wzrostu zachorowalności na śródmiąższowe zapalenie pęcherza (IC - interstitial cystitis).

Kobiety stanowią około 90% pacjentów objętych leczeniem, w tym 10% zachorowań stanowią przypadki o poważnym nasileniu objawów, wymagające bardziej agresywnego postępowania leczniczego.

- częstość zachorowań w Europie wynosi 18,1/100 000 kobiet.
- częstość zachorowań w USA wynosi 510/100 000 kobiet.
- średni wiek w chwili zachorowania wynosi czterdzieści lat.
- 90% pacjentów ze śródmiąższowym zapaleniem pęcherza stanowią kobiety.

Ponieważ śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego jest trudne do zdiagnozowania, uważa się, że blisko połowa osób cierpiących na IC nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest chora.

Znaczny deficyt snu i depresja mogą być poważnymi skutkami IC. Nieleczona choroba może upośledzać życie niektórych pacjentów. Jeśli zostanie wcześnie zdiagnozowana, może być skutecznie leczona.

Jakość życia, a śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego

Przeciekający nabłonek urotelialny zdaje się być czynnikiem sprawczym dla wielu objawów ze strony układu moczowego m. in.:
- naglące parcia na mocz,
- bóle w okolicach miednicy mniejszej i pęcherza,
- częstomocz (do 50 mikcji na dobę),
- bolesność związana ze stosunkami płciowymi,
- skargi podawane przez chorych sugerują zmiany zapalne,
- objawy trwają od dłuższego czasu i nie ustępują po stosowanym dotychczas leczeniu.

Wysoki stopień nasilenia powyższych objawów sprawia, że jakość życia pacjentek z PBS/IC drastycznie się obniża.

W jaki sposób lekarze rozpoznają IC?

W przeciwieństwie do infekcji pęcherza i dróg moczowych, śródmiąższowe zapalenie pęcherza zwykle nie poddaje się konwencjonalnemu leczeniu przy pomocy antybiotyków. Jego przyczyna nie została do końca poznana. Wiadomo, że podczas choroby dochodzi do uszkodzenia warstwy śluzówki wyściełającej od wewnątrz pęcherz moczowy, co umożliwia toksynom zawartym w moczu wywoływanie reakcji zapalnej i przez to dolegliwości bólowe.
IC może być skutkiem oddziaływania wielu różnych czynników. Czasami urolodzy rozpoznają śródmiąższowe zapalenie pęcherza na podstawie stwierdzenia w cystoskopii punktowych wybroczyn, szczelin lub owrzodzeń spowodowanych wrzodami Hunnera. IC bywa też rozpoznawane na podstawie takich objawów, jak ból, parcia naglące, częstomocz i nykturia.