WIELKIE POZOSTAŁOŚCI SZCZECIŃSKIEJ STOCZNI

Rok 2009 i ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny przyniósł upadek wielu rodzimych przedsiębiorstw. Kilka niedużych firm zostało zamkniętych. Ich bankructwo zostało w ogromnej liczbie przypadków spowodowane upadkiem większych przedsiębiorstw z którymi współpracowały.

Przykładem de facto dużej korporacji, zatrudniającej tysiące ludzi, była szczecińska stocznia. Wokół siebie skupiała ona dziesiątki nieznacznych korporacji – podwykonawców drobniejszych elementów niezbędnych do budowy statków. Głównie zostały to przedsiębiorstwa/korporacji z branży metalowej, niemniej jednak także w grę wchodziła branża elektroniczna.

Co pozostało po szczecińskiej stoczni? Wielki smutek, żal i rozczarowanie pracowników. Wprawdzie stocznia już od paru lat sztucznie utrzymywana była przy życiu, natomiast z jej upadkiem wiąże się kilka spersonalizowanych tragedii ludzkich – wiele szczecińskich i nie tylko rodzin utraciło jedyne źródło utrzymania. Puste hale, pełno maszyn i urządzeń i górujące nad Szczecinem olbrzymie, żółte suwnice – tak wygląda obecnie krajobraz stoczni.

typy=”text-align: justify;” mce_style=”text-align: justify;”>
Swego czasu, w latach świetności przez to szczecińskie przedsiębiorstwo przewinęło się co niemiara osób – pracownicy dojeżdżali do swego zakładu z miejscowości odległych o nawet 60 km. Wszyscy ludzie dobrze zarabiali, byli zadowoleni i pewni swej przyszłości. Podobnie było z wieloma drobnymi przedsiębiorcami, którzy ze stocznią robili interesy. Zgodnie z zasadą Pareto – 20% klientów przynosi firmie 80% dochodu. W tym przypadku jeden duży kontrahent potrafił utrzymać na rynku kilka drobnych spółek, które po upadku stoczni zupełnie zniknęły z rynku.

Było kilka momentów, kiedy była jeszcze pewna nadzieja na uratowanie stoczni szczecińskiej, właściciela olbrzymiego dobytku, takiego jak wspomniane suwnice, nawiasem mówiąc, największe w kraju. Ostatnia sprawa z katarskim inwestorem, który pomimo wygranego przetargu nie wpłacił należnej kwoty chyba ostatecznie pogrzebała nadzieje stoczniowców. Ostatnie dni pokazały, że żaden z inwestorów, którzy startują w przetargach nie jest zainteresowany zakupem stoczni jako całości – sprzedane zostaną tylko jej fragmenty… A co zresztą? Zniszczeje, tak jak swego czasu w naszym pięknym kraju na zmarnowanie poszło multum w rzeczywistości atrakcyjnych domów i mieszkań po byłych PGRach. Mieszkańcy Polski niestety posiadają tendencje do marnotrawstwa – dopiero po szkodzie okazuje się, że pewne rzeczy można było rozwiązać inaczej.