Układ rynien ciągłych został zainicjowany w USA w latach 60-tych. System ten jest jednym z najznamienitszych programów odprowadzania nadmiaru wody z dachu.
Program rynien ciągłych zezwala na wytworzenie dowolnej długości rynny z przyczyny tego, że maszyny potrzebne do wytworzenia stosownej długości rynny transportowane są na teren konstrukcji.

Rynny dachowe bez łączeń, prostokątne montuje się w sektorach nie dłuższych niż 20m. w obszarach odprowadzenia wody, w dnie rynny należy wyciąć otwór pod spust (sztucer), który mocujemy do rury nitami zrywalnymi 3mm albo 4mm. Skraje rury zaślepiamy denkami (prawym i lewym), które mocujemy za pomocą zacisków albo nitów zrywalnych.

Złączenia przy rynnach miedzianych, cynkowych wykonywane są przez lutowanie. Jeśli zachodzi konieczność montujemy narożniki zewnętrzne i/albo wewnętrzne. Wewnątrz rynny rozmieszczamy haki rynnowe. Co 40 cm w wypadku rynny 125mm i co 40 cm w wypadku rury 150mm zahaczając je adekwatnym występem o granicę rynny.

Rynny ciągłe to nic odmiennego jak rynny bez jakichkolwiek połaczeń. Jest to klarowny atut tego układu, bowiem to właśnie wiązania są najsłabszymi punktami struktur.