Kleszcze nie mogą być usuwane przez gwałtowne wykręcanie albo wyrywanie. Przy wyrywaniu zostaje w skórze mocno zakotwiczona głowa kleszcza, która jest często przyczyną powstawania ropnia. Smaruje się więc całego kleszcza oliwą, terpentyną albo masłem, przez co uniemożliwia mu się oddychanie.

W tasiemczycy u psa występują wymioty, zmienny apetyt, chudnięcie, stany pobudzenia, biegunki na przemian z zaparciem, jeżdżenie na zadzie . Ponadto w kale widoczne są czasem białawe człony tasiemca. Spośród licznych tasiemców u psów spotyka się 5 gatunków mających większe znaczenie.

Dorosłego psa powinno się odrobaczać raz w roku. Zapobiegawczo można podać psom do pokarmu marchew, nasiona dyni lub czosnek . Przy zarażeniu tasiemcem konieczna jest kuracja ściśle według zaleceń lekarza weterynarii. Ilość środka leczniczego dawkuje się według wielkości psa, nasilenia opanowania przez tasiemce itd.

Po pewnym czasie można go delikatnie wyjąć, wychodzi już wtedy razem z głową. Postępowanie to można poprawić przez wielokrotne lekkie wcieranie eteru etylowego lub alkoholu. Kleszcz traci wtedy szybko odporność i może być usunięty powolnymi ruchami; ciągnąć trzeba raz w prawo raz w lewo, na obie strony.

Jeden z nich, tasiemiec bąblowcowy (Taenia echinococcus) ok. 4 m długości, 1/3 mm szeroki, pasożytuje|przebywa w środku psa w żołądku| także w jelitach człowieka i powoduje najwięcej złych następstw. Dlatego nigdy nie powinno się pozwolić psu lizać, zwłaszcza po twarzy, a po baraszkowaniu i zabawach z nim trzeba pamiętać o dokładnym umyciu rąk.