Jakie części naszego ciała atakuje choroba łuszczyca?
Pewne miejsca (tzw. uprzywilejowane) są szczególnie narażone na rzuty łuszczycy. Wiadomo, że chorobę może wywołać każde podrażnienie skóry (bodziec mechaniczny, uraz, oparzenie), a łokcie i kolana są najbardziej narażone na silne bodźce mechaniczne.

Choroba jest trudna do wyleczenia, czy są jakieś skuteczne metody pozbycia się jej łuszczyca? Ponieważ etiologia łuszczycy nie jest do końca wyjaśniona, głównym celem terapeutycznym w tej chorobie jest osiągnięcie remisji poprzez stosowanie leczenia objawowego. Leczeniem podstawowym jest terapia zewnętrzna (środki keratolityczne, środki redukujące, dziegcie, preparaty kortykosteroidowe). Stosuje się też leki doustne (psoraleny) w połączeniu z naświetlaniem długimi promieniami ultrafioletowymi UVA.W ciężkich postaciach łuszczycy zwykłej i łuszczycy stawowej można stosować leki cytostatyczne oraz pochodne kwasu witaminy A (podawane doustnie). Ogólne stosowanie kortykosteroidów w łuszczycy nie jest wskazane. Jednak żadna z tych metod nie jest idealna i całkowicie skuteczna. Nie ma bowiem preparatów, które nie wywołują skutków ubocznych.

Czego chorzy na łuszczycę powinni unikać?
Pewne leki mogą prowokować wysiew zmian łuszczycowych. Są to: pochodne ampicyliny, tetracykliny, sole litu, B-blokery, niektóre leki obniżające ciśnienie krwi, niesterydowe leki przeciwzapalne, sterydy, biseptol. Naukowo dowiedziono, że rzuty choroby mogą być spowodowane przez infekcje, zwłaszcza bakteryjne, jak: zapalenie migdałków, zapalenie zatok przynosowych, dróg żółciowych, wyrostka robaczkowego, zębów. Dlatego ważne jest badanie tych narządów i leczenie ewentualnych ognisk zakażenia

Jaki przebieg najczęściej ma łuszczyca?
Nie jesteśmy w stanie przewidzieć, jaki będzie przebieg łuszczycy. Może się zdarzyć, że z nieznanych powodów zmiany łuszczycowe nagle ustąpią i już nigdy nie powrócą. Mogą też zniknąć na jakiś czas, na kilka miesięcy lub lat, a potem pojawiać się na nowo. W łuszczycy występują czerwone, zapalne ogniska pokryte srebrno białawymi łuskami (stąd nazwa choroby). Najczęściej zmianami dotknięte są: łokcie, kolana, okolice kości krzyżowej, dłonie i podeszwy oraz skóra głowy (bez łysienia). Na twarzy łuszczyca zdarza się bardzo rzadko. Prawie zawsze zaatakowane są również paznokcie u rąk i nóg. Opisywane powyżej objawy skórne dotyczą łuszczycy zwykłej, która występuje najczęściej. Istnieją jednak inne rodzaje tej choroby. Nieco większe wykwity dają obraz łuszczycy kropelkowa-tej. Ta postać ma ostry i wysiewny charakter; występuje po anginach i infekcjach górnych dróg oddechowych (głównie u młodych osób przed 30 rokiem życia). Jeszcze większe zmiany występują w łuszczycy plackowatej. Jeśli zaatakowana jest cała skóra chorego mówimy o łuszczycy uogólnionej jako powikłaniu łuszczycy zwykłej (najczęściej w wyniku niewłaściwego leczenia). Do specjalnych postaci łuszczycy zalicza się: łuszczycę krostkową dłoni i stóp, w której na dłoniach i na podeszwach stwierdza się liczne krosty z jałową treścią ropną, łuszczycę stawową, gdzie oprócz zmian skórnych występują zmiany stawowe prowadzące nieraz do trwałego inwalidztwa. Łuszczyca może być ciężką chorobą, ale nie śmiertelną i na pewno nie groźną.