Państwo Japońskie, tak bowiem brzmi oficjalna nazwa państwa, usytuowane jest na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku u wschodnich wybrzeży Azji. Archipelag składa się z czterech kluczowych wysp: Hokkaido, Honsiu, Shikoku i Kiusiu , a oprócz tego z wielu tysięcy mniejszych. Kraj ten, bardzo rozciągnięty ok. 3,3 tys. km, według Japończyków posiada kształt zbliżony do ,trzydniowego księżyca.” Dość znaczna większość powierzchni Japonii pokryta jest górami, z tego powodu omal połowa ze 127 mln. ludności zamieszkuje nadmorski pas nizin rozciągający się pomiędzy Tokio a Osaką i Nagoją. Grunt ten stanowi 13% terytorium kraju. Japonia położona jest w obrębie ,ognistego pierścienia Pacyfiku”, na styku płyt tektonicznych. W związku z tym na wyspach archipelagu w znaczącej liczbie przypadków występują trzęsienia kuli ziemskiej, wybuchy wulkanów i fale tsunami. Latem i wczesną jesienią czasami nad Japonią ukazują się tajfuny powstające nad Pacyfikiem. Na kulturę Japonii poprzez wieki oddziaływały państwa sąsiednie - wielka cywilizacja chińska i Korea. To w tym momencie w Chinach narodziły się charakterystyczne dla Japonii sztuka składania papieru origami , a dodatkowo pielęgnowanie drzewek bonsai. Autentycznie japońscy natomiast byli samurajowie. Rozkwit kultury i etosu samurajskiego przypada na okres od XVI wieku i aż do pierwszej połowy XIX wieku. Jednakowo jak średniowieczni rycerze europejscy, samurajowie honor cenili sobie ponad wszystko, co znalazło spersonalizowane odbicie kodeksie honorowym bushido. Głównym założeniem bushido było bezwzględne posłuszeństwo wobec pana w większości wypadków kosztem swojej rodziny. Dzielni samurajowie rzucali się w wir walki i nie wycofywali dopóki nie dostali takiego polecenia. Byli doskonałymi jeźdźcami i łucznikami. Kiedy samuraj czuł, że zachował się niegodnie, popełniał samobójstwo rozcinając sobie brzuch w rytuale zwanym seppuku. W Japonii współistnieją dwa systemy religijne - rodzime shinto i przybyły wraz z pismem w VI wieku z Chin buddyzm. Shintoizm jest religią narodową, głęboko zakorzenioną w historii starożytnej i mitologii kraju. W dawnych czasach mieszkańcy archipelagu wierzyli, że bogowie , a ponadto inne siły duchowe istnieją w drzewach, górach, morzu czy wietrze. Większość Japończyków o ile zapyta się ich o wyznanie, odpowie że w zasadzie są buddystami i shintoistami. W czasie świąt buddyjskich udają się bowiem do świątyń a w czasie świąt shintoistycznych do chramu. Mówi się też, że Japończyk rodzi się będąc shintoistą a umiera jako buddysta. Bardzo nieznaczny odsetek ludności, zaledwie jeden procent wyznaje chrześcijaństwo. Dwa najważniejsze święta w Japonii to Nowy Rok i święto Obon. Do obchodów Nowego Roku Japończycy przygotowują się bardzo z dokładnością, nie jest to bowiem jednorazowa zabawa jak w naszym kręgu kulturowym. Cały okres noworocznego świętowania nazywa się Oshogatsu, co oznacza 1szy miesiąc nowego roku. W nocy z trzydziestego pierwszego grudnia na pierwszego stycznia Japończycy w gronie rodzinnym zasiadają do stołu i spożywają specjalnie na ten czas wykonane potrawy. Gdy wybije północ wspólnie udają się do świątyni ażeby pomodlić się o przychylność losu w nadchodzącym roku. Do zwyczaju powinno się też odwiedzanie krewnych i zajadanie się kleistymi ciasteczkami mochi. Święto Obon jednakże to czas kiedy Japończycy podróżują do swych rodzinnych stron, aby spotkać się z przybywającymi z zaświatów duchami przodków. Spędzając czas z najbliższymi wspominać drogich zmarłych, a wieczorem ażeby wskazać duszom drogę powrotną do krainy zmarłych, ofiarowuje się im jedzenie i tańczy specjalny taniec o nazwie ,bon odori.” Ażeby dowiedzieć się więcej na temat Japonii zapraszamy na kurs japońskiego w Warszawie.