Grzybicę skóry gładkiej mogą wywoływać dermatofity antropofilne, zoofilne oraz sporadycznie geofilne, najczęściej są to Trichophyton rubrum (40%), Trichophyton tonsurans (40%), rzadziej Microsporum canis, Trichophyton mentagrophytes, Epidermophyton flocossum,, Trichophyton verrucosum, Trichophyton schoenleinii, Microsporum audouinii i Trichophyton equinum. Z powodu częstego występowania u zapaśników, według różnych danych choruje od 20 do 77% zawodników, wyróżnia się jej odmianę, którą nazwano Tinea corporis gladiatorum (Trichophytosis gladiatorum). Pierwsze doniesienia opisujące liczne przypadki zakażeń wśród zapaśników pojawiły się już w latach 60-tych, kiedy szwedzcy badacze opisali serię 31 przypadków zapaśników z jednego klubu, którzy zgłosili się do szpitala ze zmianami skórnymi sugerującymi grzybicę. U 24 z nich potwierdzono infekcję badaniem mikologicznym i we wszystkich przypadkach wyizolowanym dermatofitem okazał się Trichophyton rubrum. Duże badanie dotyczące członków drużyn zapaśniczych w szkołach wyższych stanu Alaska opublikowano w 1994 roku. U niemal 75% zawodników wykryto w badaniu mikologicznym Trichophyton tonsurans. W innych badaniach przeprowadzanych w różnych krajach częstość infekcji wyniosła 20% do 55%, a najczęściej izolowanym patogenem był Trichophyton tonsurans rzadziej Trichophyton rubrum, Trichophyton mentagrophytes oraz Trichophyton equinum. Bardzo ciekawe są wnioski wyciągane przez autorów dotyczące lokalizacji zmian na skórze. W znaczącej większości występują one na tułowiu, szyi i kończynach górnych, co wskazuje na drogę przenoszenia się infekcji przez kontakt bezpośredni. Wydaje się, a dodatkowo wskazują na to negatywne wyniki hodowli, że maty, na których rozgrywane są walki nie odgrywają głównej roli w przenoszeniu infekcji , chociaż w jednym z ostatnich badań opisujących infekcje u dzieci ćwiczących zapasy wykryto w 3 próbkach pobranych z mat Trichophyton tonsurans (podobnie jak u zawodników i trenera). O istotności bezpośredniego kontaktu jako drogi zakażenia świadczy też opis endemii, która rozwinęła się wśród 19 zawodników szwedzkich po kontakcie z zespołem amerykańskich zapaśników. specjalista dermatolog wrocław

Głównymi działami medycyny sportowej są ortopedia i medycyna wewnętrzna, ale pozostałe specjalności, w tym dermatologia także stanowią jej istotną część. Infekcje grzybicze skóry i paznokci są związane z istnieniem określonych czynników ryzyka, do których zalicza się także amatorskie lub zawodowe uprawianie sportu. W literaturze obecne są doniesienia dotyczące grzybic skóry gładkiej, owłosionej oraz paznokci występujących u osób intensywnie uprawiających sport. Częstość występowania tych infekcji jest wielokrotnie wyższa w porównaniu do populacji ogólnej. Wydaje się, że problem zakażeń grzybiczych u sportowców nie jest do końca dobrze poznany i oszacowany, a na pewno potrzebne są badania epidemiologiczne dotyczące wielu dziedzin sportu, które ujawniłyby prawdziwą skalę tego zjawiska. Wyniki epidemiologicznego badania Achilles opublikowane w 2001 roku także potwierdzają większą częstość występowania grzybicy stóp u osób uprawiających sport. Co ciekawe grupą w której aktywność fizyczna najbardziej wpływała na wzrost ryzyka zachorowania były dzieci i młodzież do 18 rż. (iloraz szans (OR) 2.22, p<0.001), a najmniejszy wpływ stwierdzono w grupie pomiędzy 40-46 rokiem życia (iloraz szans (OR) 1.42, p<0.001). Wyniki tego badania obarczone są pewnym błędem wynikającym z tego, że aż 70% osób deklarujących w ankiecie uprawianie sportu było poniżej 40 roku życia, dodatkowo w populacji deklarującej mniejszą aktywność fizyczną było więcej osób z innymi czynnikami predysponującymi do wystąpienia grzybicy. W literaturze obecne są także doniesienia o rzadszym występowaniu grzybicy stóp u osób uprawiających sport np. wśród piłkarzy, być może jest to efekt wzrostu świadomości ryzyka zakażenia wśród sportowców i stosowania przez nich działań profilaktycznych. dermatologdermatolodzy wrocław

Głównymi działami medycyny sportowej są ortopedia i medycyna wewnętrzna, ale pozostałe specjalności, w tym dermatologia także stanowią jej istotną część. Infekcje grzybicze skóry i paznokci są związane z istnieniem określonych czynników ryzyka, do których zalicza się także amatorskie lub zawodowe uprawianie sportu. W literaturze obecne są doniesienia dotyczące grzybic skóry gładkiej, owłosionej oraz paznokci występujących u osób intensywnie uprawiających sport. Częstość występowania tych infekcji jest wielokrotnie wyższa w porównaniu do populacji ogólnej. Wydaje się, że problem zakażeń grzybiczych u sportowców nie jest do końca dobrze poznany i oszacowany, a na pewno potrzebne są badania epidemiologiczne dotyczące wielu dziedzin sportu, które ujawniłyby prawdziwą skalę tego zjawiska. Szczególnie ważna wydaje się edukacja nie tylko wśród samych sportowców, ale także lekarzy sportowych, pielęgniarek, trenerów i właścicieli obiektów rekreacyjnych. Biegacze mogą minimalizować ryzyko infekcji poprzez: częste zmienianie skarpet i używanie skarpet z materiałów wchłaniających wilgoć, noszenie wentylowanego obuwia oraz stosowanie pudrów. W przypadku sportów kontaktowych niezbędna jest izolacja chorych zawodników. Wszyscy sportowcy muszą pamiętać o stosowaniu własnych klapek w szatni i przy korzystaniu ze wspólnych natrysków, saun czy basenów. Wczesne wykrywanie i profilaktyka infekcji grzybiczych u osób uprawiających sport na pewno poprawi ich jakość życia, umożliwi im kontynuację treningów i udział w zawodach oraz ułatwi osiągnięcie najwyższej możliwej formy.dermatolog dermatolog wrocław

8211; 40% powyżej 70 roku życia miało dodatni wynik hodowli oraz obecność w wywiadzie zmian mogących wskazywać na grzybicę stóp &

Oprócz zapaśników także inne sporty walki związane są ze wzrostem ryzyka zachorowania na grzybicę skóry gładkiej. W nowym, opublikowanym w 2005 roku badaniu, autorzy opisują serię przypadków, które dotyczyły zawodników szkoły sportowej w Orleanie, uprawiających dżudo. W przeciągu 7 miesięcy rozpoznano tam 49 przypadków infekcji grzybiczej skóry Trichophtyon tonsurans. Dodatkowo w 1 próbce pobranej z maty ćwiczeniowej wykryto tego dermatofita i podobnie jak w przypadku zapaśników większość zmian skórnych była zlokalizowana na tułowiu, szyi i kończynach górnych. Podobne badanie dotyczące dżudoków w Japonii przedstawił rok wcześniej Shiraki i kilka następnych, będących prawdopodobnie odzwierciedleniem rozprzestrzeniania się infekcji w Japonii ukazało się wkrótce. Podobnie jak w przypadku zawodników europejskich głównym grzybem chorobotwórczym okazał się Trichophtyon tonsurans. Jeżeli chodzi o działania profilaktyczne to wydaje się, że należy wykluczać chorych z treningów i zawodów do czasu całkowitego wyleczenia, a jeżeli nie jest to możliwe zmiany skórne należy osłaniać (bandażować) tak by uchronić przeciwnika przed kontaktem. Zawodnicy powinni prać stroje po każdym ćwiczeniu. Należy im także uświadomić szkodliwość wymieniania się sprzętem lub ręcznikami oraz zadbać o odpowiednią higienę miejsc gdzie rozgrywane są walki. Stosowanie farmakologicznej profilaktyki lekami doustnymi jest zbyt kosztowne i niebezpieczne ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych i powstania oporności wśród drobnoustrojów. specjalista dermatolodzy wrocław