Dzisiejsza sztuka Decoupage’u przybiera wiele form. Oryginalne czarno-białe XVIII-wieczne projekty i wiktoriańskie wycinanki pojawiają się w książkach z materiałami do powielania. Dzięki temu rozwinęły się style, które zaspokoją wszelkie gusta. Trzeba jednak uważać - nowi adepci Decoupage’u potrafią tak mocno zaangażować się w swoje hobby, że pochłania ich ono bez reszty, zupełnie jak damy na dworach Francji i Włoch w XVIII w.!

Decoupage z 1780 r. jest opatrzony podpisem: Decoupure faite par la Reine, czyli Decoupage Królowej. W Anglii technikę malowania laki nazywano japońszczyzną. W 1762 r. Robert Sayer wydał książkę z ponad 1500 projektami Decoupage’u, które można było łączyć w grupy lub umieszczać pojedynczo. Należało je wycinać starannie nożyczkami lub ostro zakończonym nożem… smarować od spodu mocną gumą arabską lub cienką warstwą klajstru. Następnie należało całość pociągnąć siedmioma warstwami lakieru, chociaż autor pisał, aby jeszcze lepiej było ich dwanaście.

Decoupage to znana od wieków sztuka ozdabiania przedmiotów wycinankami z papieru.
Nazwa Decoupage pochodzi od francuskiego czasownika decouper co oznacza wycinać i odnosi się do sztuki ozdabiania papierowymi wycinankami różnych przedmiotów, począwszy od małych pudełeczek po meble.

Decoupage przeżywał największy rozkwit w Europie pod koniec XVII i na początku XVIII wieku, głównie dzięki rozwojowi stosunków handlowych ze wschodem.
Pod koniec XIX w. Decoupage na krótko rozkwitł ponownie w manii ozdabiania wyrobów ze szkła papierowymi wycinankami na podobieństwo chińskiej i drezdeńskiej porcelany. Umieszczano je wewnątrz naczynia, które następnie malowano w środku, aby nadać mu kolorowe tło. Po tym okresie Decoupage znów odszedł w zapomnienie, aby przeżywać swój renesans dopiero w naszych czasach.