Nie leczony zespół nadpobudliwości zazwyczaj prowadzi do kłopotów w nauce, nieprawidłowego zachowania, a zwłaszcza zachowań impulsywnych i agresji wobec otoczenia, do nieprawidłowego funkcjonowania społecznego, a brak leczenia lub nieumiejętne postępowanie z takim dzieckiem nasila objawy i wpływa na narastanie problemów wychowawczych.
Dzieci z ADHD, ale potencjalnych możliwości intelektualnych, uzyskują gorsze wyniki w nauce, ich uzdolnienia i talenty nie są w pełni wykorzystywane. Częste skargi rodziców i nauczycieli na zachowania tych dzieci powodują u nich przewlekłą frustrację, zniechęcenie, wobec czego zaczynają one poszukiwać dla siebie innego środowiska, w którym będą akceptowane. Często tym środowiskiem są dzieci zagrożone patologią społeczną.

W życiu dorosłym osoby z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej odnoszą male sukcesy, niż wskazywały by na to ich możliwości. Rodzina dzieci z [link]ADHD/link] często jest oceniana jako niewydolna wychowawczo i podlega szczególnej krytyce otoczenia.
Stosując wczesną profilaktykę można sobie poradzić z tymi problemami.
Do niedawna dzieci nadpobudliwe nie uzyskiwały żadnej pomocy, ponieważ zaburzenie to nie było rozpoznawane.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi (ADHD) jest poważnym problemem dla dziecka i jego rodziców, szczególnie od momentu, gdy dziecko rozpoczyna naukę. Zaburzenie to występuje wśród dzieci często i dotyczy od 2% do 7%, czasami 10 % dzieci. Oznacza to, że w klasie trzydziestoosobowej będzie jedno lub więcej dzieci z ADHD. Wówczas, jeżeli nie będziemy umieli poradzić sobie z kłopotami, jakie stwarza dziecko z zespołem nadpobudliwości, prowadzenie lekcji, jak i nauka innych dzieci, staną się prawie niemożliwe. Taki uczeń "rozłoży" zaplanowaną lekcję. porażenia

Badania wykazały, że nie leczony zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi jest czynnikiem ryzyka wystąpienia zachowań aspołecznych, zwłaszcza agresji wobec otoczenia, a także sprzyja uzależnieniom od substancji psychoaktywnych.
Coraz częściej rodzice i nauczyciele próbują szukać specjalistycznej pomocy dla młodzieży, u których podejrzewają ADHD.
Niestety, z powodu ograniczonej dostępności do specjalistycznych świadczeń, pomoc uzyskują jedynie te dzieci, które mają już poważne powikłania zespołu: zaburzenia zachowania, zaburzenia emocjonalne, napady agresji. Dlatego bardzo ważne są działania profilaktyczne podejmowane przez rodziców i nauczycieli.

Co może budzić niepokój u dziecka w okresie przedszkolnym:

* nadmierna nadpobudliwość ( dziecko biega, podskakuje, wspina się na meble, jest "wiecznie w ruchu")
* nadmierne rozproszenie uwagi ( rozpoczynanie i nie kończenie zabawy, zabawa wieloma przedmiotami na raz, w trakcie spacerów dziecko oddala się od grupy, wymaga wielokrotnego powtórzenia poleceń)
* impulsywność ( wielokrotne przerywanie posiłków, wstawanie od stołu, przedłużanie czasu posiłków, częste przerywanie rozmowy dorosłych, wyrywanie się z odpowiedzią, odpowiadanie bez czekania na pytanie, konflikty z rodzeństwem i innymi dziećmi)
* częste zachowania agresywne i destrukcyjne
* częstsze, niż u innych dzieci, urazy
* dziecko szybciej działa, niż myśli
* kłopoty z zasypianiem.